Dag 38 / Maandag 20 oktober 2025 / Flachau - Schneizlreuth / 18°

Vanmorgen nog een praatje gemaakt met het Duitse echtpaar, wat gisteren nog is gekomen. Zij komen terug van een feest in Kroatië. Zij hebben een camper van 4250 kg. Zij moesten aan tol in Slovenië en Oostenrijk € 280,00 betalen en hun digitale kastje nogeens opwaarderen met 75 euro. Dat is een duur feestje geworden. Ze zijn naar de boerderij gelopen maar er blijkt niemand te zijn, dus rijden ze door. Wij zouden dan altijd het geld in de brievenbus stoppen.

Als Cor een kijkje gaat nemen is de deur open en kan het geld gewoon worden geïnd.

We gaan tanken, hier is de diesel nog een beetje goedkoper dan in Slovenië, maar later zien we de prijzen stijgen. Nog even naar de Lidl, de inwendige mens dan ook wel weer wat energie tot zich nemen.

We rijden tussen de bergen met aan beide zijden een kleurenpracht aan bomen.

De weg is weer wonderschoon.

Vandaag een bezoek aan de Lamprechtshohle. Een grot met een legende: Kruisridder Lamprecht – naar wie de grot is vernoemd.

Zijn thuis was kasteel Saaleck, hoog boven de ingang van de grot. De legende vertelt ons dat Ridder Lamprecht twee dochters had die zijn schat na z'n dood erfden. Een van hen was echter blind en daardoor gemakkelijk te misleiden door haar hebzuchtige zus bij het verdelen van de erfenis. Om haar rijkdom veilig te bewaren, bracht ze de schat naar een nabijgelegen grot. Maar noch de onverzadigbare dochter, noch de glinsterende juwelen werden ooit nog teruggezien. Vergezeld door een pikzwarte hond met vurige ogen, moet ze de onrechtmatig verkregen schat diep in de "vrouwengrot" bewaken totdat ze om twaalf uur op Kerstavond wordt vrijgekocht. Deze legende heeft er zeker toe bijgedragen dat door de eeuwen heen vele waaghalzen de duisternis van de berg zijn ingetrokken, waarvan sommigen nooit meer het daglicht hebben gezien.

Hier treffen we een Nederlands gezin, ze hebben al 3 grotten bezocht met hun kinderen. Ze kamperen hier in Oostenrijk met de tent.

Even later komen we bij de grens van Duitsland. Het wemelt hier van douane en politieagenten. We worden staande gehouden. Cor denkt en nu komt de weegbrug. Waar we vandaan komen en waar we heengaan en of nog nog spullen bij hebben die we aan de douane moeten melden. Hij gelooft ons en we kunnen door, hij wenst ons nog een goede reis.

We staan aan de Thumsee in Bad Reichenhall, waar we een prachtige wandeling omheen lopen. 

Dit plekje is erg geliefd, er wordt gezwommen en het is een ideale plek voor honden en hun bazen. Voor ons een reden om toch te gaan verkassen. Om 18.30 uur staan we een dorpje verderop, wat rust geeft.